Osteodystrakcja żuchwy stosowana jest w leczeniu niedorozwojów wrodzonych żuchwy z bezdechami nocnymi lub nie, defektów pourazowych  lub po chirurgii ablacyjnej.

U pacjentów poniżej 2 roku życia dystrakcja żuchwy powinna być wykonana w przypadkach pilnych z silnymi zaburzeniami oddychania.

Pomiędzy 2 , a 4 rokiem życia wskazane jest we wszystkich przypadkach niedorozwoju żuchwy  z wyjątkiem niedorozwoju typu Pruzańsky I i horyzontalną linią zgryzową Ci pacjenci powinni być przygotowani ortodontycznie do zabiegu ortognatycznego po zakończeniu wzrostu.

W wieku od 6 roku życia w okresie wymiany uzębienia ortodontyczne leczenie powinno być nakierowane na pobudzanie rozbudowy łuków zębowych i wzrostu żuchwy oraz wyrżnięcia się wszystkich zębów.

W tym okresie nie powinno wykonywać się zabiegów dystrakcyjnych chyba że przypadkach zaburzeń oddychania i występowania bezdechów sennych lub w przypadku bardzo dużych deformacji twarzy.

Dystrakcje w grupie nastolatków powinno być wstrzymane do osiągnięcia dojrzałości kostnej 17 -17 rok życia w zależności od płci.

Hypoplazja żuchwy jest spowodowana wadą wrodzoną lub nabytą . Najpopularniejszą wadą jest połowiczy niedorozwój twarzy ( hemifacial microsomia) występująca około 1:3500 do 1:6500 urodzeń.

Innymi częstymi wadami są sekwecja Pierre Robina , zespół Teracher Collinsa , zespół Negera.

Sekwencja Pierre Robina jest triadą objawów mikrognatia, glossoptoza i U kształtny rozsczep podniebienia . Jednym z opisywanych patomechanizmów jest to , że małożuchwie – mikrognatia prowadzi do dotylnej pozycji języka płodu nie pozwalając się połączyć płytom podniebiennym w procesie embriogenezy. Określenie sekwencja powstała na skutek pojawiających się wydarzeń następujących po sobie, a nie z powodu wrodzonych anomalii poszczególnych narządów i organów.

Zespół Treacher Collinsa ,  dystoza żuchwowa ,   Franceschetti–Zwahlen–Klein syndrome. Jest  rzadką genetyczną autosomalnie dominującą patologią występującą 1 na 10,000-50,000  urodzeń , charakteryzującą się dystozą tkanek miękkich i twardych pochodzących z pierwszego i drugiego łuku skrzelowego. Wczesne leczenie opiera się na zaopatrzeniu drożności górnych dróg oddechowy, ochronie gałek ocznych oraz wspieraniu rozwoju narządu słuchu , mowy  i neuropsychologicznego. Wtórne leczenie polega na rekonstrukcji poszczególnych okolic twarzy  – jamy ustnej , oraz uszu. Operacje na szkielecie twarzoczaszki korygują i poprawiają kształt twarzoczaszki  oraz funkcję narządów i układów zawartych w tym rejonie  -m.in.: przez rekonstrukcję żuchwy ,kości jarzmowych , brzegów oczodołów.

Połowiczy niedorozwój twarzy , cranio facial/hemifacial microsomia, jest drugą co do częstości występowania wadą okolicy głowy i szyi po rozszczepie wargi i podniebienia , 1: 5600 żywych urodzeń.

Po raz pierwszy opisana w 1963 roku przez Gorlina jako zaburzenie dotykające swoim spektrum szkielet twarzoczaszki , tkanki miękkie , układ mięśniowo nerwowy ,; struktury pochodzące z pierwszego i drugiego łuku skrzelowego.

Objawami patologicznymi są niedorozwinięta gałąź i trzon żuchwy , mogący wystąpić jedno lub obustronnie. Inne elementy twarzy i szkieletu twarzoczaszki również są uszkodzone , nie zawsze w tym samym stopniu. Szczęka jest hypoplastyczna  we wszystkich wymiarach , szczególnie po jednej stronie z silnie nachyloną krzywą zgryzową. Również kość jarzmowa , oczodół i okolica czołowo skroniowa również może być dotknięta niedorozwojem. Niedorozwój tkanek miękkich łącznie ze ścieńczeniem skóry , tkanki podskórnej i tkanki tłuszczowej oraz mięśni żując ( mięsień żwacz, mięsień skroniowy, i mięśnie skrzydłowe) nasila obraz asymetrii i niedorozwoju twarzy. Uszkodzeniu mogą ulegać nerwy czaszkowe , szczególnie nerw twarzowy.

Kolejnym objawem chorobowym jest niedorozwój ucha środkowego i małżowiny usznej os niewielkich deformacji po całkowity jej brak.

Pruzansky opisał trzy stopnie niedorozwoju żuchwy , a Kaban zmodyfikował je. Obecnie skala ta stanowi najpopularniejszy system opisywania połowiczego niedorozwoju twarzy . Typ I stanowi hypoplastyczny wyrostek stawowy , gałąź i trzon żuchwy , ale w budowie elementy są normalne. Typ IIA żuchwa jest zmniejszona w jej objętości – trzon, gałąź i wyrostek kłykciowy ale zachowane są elementy stawu skroniowo żuchwowego.

Typ IIB gałąź jest skrócona i nachylona do językowo , najczęściej zdeformowany wyrostek kłykciowy nie stanowi elementu stawu  i położony jest przyśrodkowo od stawu bez kontaktu z panewką stawową. W typie III niedorozwinięte elementy gałęzi i stawu powodują brak elementów stawu z zaburzeniem funkcji .

Wskazania do dystrakcji żuchwy są estetyczne i funkcjonalne.

Funkcjonalne wskazania do dystrakcji żuchwy zawierają wydłużenie żuchwy celem zmiany położenia języka aby odblokować drogi oddechowe. Również stosuje się w leczeniu ankylozy stawu skroniowo żuchwowego aby skorygować deformację szkieletu powstałą podczas wzrostu nieprawidłowego stawu.

Obustronna dystrakcja niemowląt stosowana jest w celu zmiany położenia nasady języka i kości gnykowej co prowadzi do powiększenia objętości górnych dróg oddechowych , a w efekcie pozwala uniknąć tracheostomii lub umożliwić usunięcie tracheostomii.

Planowanie dystrakcji oparte jest o badanie pacjenta i analizę danych radiologicznych. Badanie podmiotowe pacjenta powinno zawierać wywiad w kierunku występowania objawów bezdechu , problemów odżywiania , połykania i przyjmowania pokarmów.

Badanie przedmiotowe powinno obejmować oceną tkanek miękkich twarzy i szpary ustnej , pozycję bródki, brzegu dolnego żuchwy i uszu. Wewnątrz ustne badanie powinno obejmować oceną wady zgryzu , zgryz krzyżowy , płaszczyznę okluzyjną , zakres ruchów żuchwy we wszystkich kierunkach. Na koniec należy ocenić czynność ruchową i czuciową okolic twarzy i jamy ustnej.

Badanie snu powinno być wykonane aby ocenić występowania bezdechów sennych.

Badania bronchoskopowe , nosofiberoskopowe są kolejnym istotnym elementem oceny budowy i funkcji górnych dróg oddechowych , jamy ustnej , gardłami krtani ( przerost migdałka , funkcja i budowa podniebienia miękkiego, tracheomalacja) w aspekcie występowania bezdechów sennych .

Przygotowanie zabiegu dystrakcji żuchwy obejmuje fotografie twarzy pacjenta , analizę 3D tomogramów  oraz zdjęć bocznych i przednio tylnych oraz pantomogramów. Badanie te obrazują położenie zawiązków zębów , szczegółowo patologie szkieletu twarzoczaszki oraz stanowi podstawę do porównania efektów leczenia . Analiza modeli zębowych również powinna być przeprowadzona w celu wykonania szyn operacyjnych i ostatecznych symulujących przebieg dystrakcji.

Planując dystrakcję należy precyzyjnie określić wektor dystrakcji , który stanowi długą oś urządzenia. W żuchwie można zastosować trzy różne rodzaje wektora : horyzontalny, skośny i pionowy w zależności od położenia do płaszczyzny zgryzowej. Wektor poziomy – horyzontalny jest od 0 °do 30 °, wektor skośny od 30 ° do 45  °. I pionowy od 45°.Trajektorię dystrakcji przewiduje się na podstawie wektora . Horyzontalną dystrakcję z reguły wybieramy w przypadkach deficytu w okolicy trzonu żuchwy , są to przypadki sekwencji Pierre Robin. Natomiast w zaburzeniach – deficytu gałęzi żuchwy ustawiamy wektor pionowy, są to przypadki między innymi  Treacher Collins , połowiczy niedorozwój twarzy. 96,97, 98, 99

Droga dostępu może być wewnątrz i zewnątrz ustna jak i położenie urządzenia. Zewnątrz ustne położenie jest prostsze w obsłudze i można łatwiej manipulować urządzeniem podczas aktywacji. Ujemną stroną jest pozostawienie blizn na skórze twarzy. Wewnątrz ustne położenie wymaga większej powierzchni kości dla posadowienia płytek i śrub mocujących.

Zastosowanie dystrakcji transportowej jest w przypadkach ankylozy gdzie trzeba przesunąć fragment gałęzi mający imitować wyrostek kłykciowy żuchwy. 100,101,102

Podczas fazy aktywacji i wczesnej fazy konsolidacji istniej możliwość modelowania kształtu żuchwy stosując wyciągi elastyczne wewnątrz ustne celem osiągnięcia najlepszej pozycji zgryzowej. Podczas jednostronnych dystrakcji stosuje się szyny zgryzowe aby zachować wytworzony zgryz otwarty , który następnie zamyka się stopniowo korygując szynę.

Kontrole podczas dystrakcji prowadzi się obserwując zmiany przednio tylne łuków zębowych i zmiany położenie w odcinku tylnym płaszczyzny zgryzowej. Zamiany dotyczą również położenia szpary ustnej , i pozycji bródki. Te same kryteria stosuje się podczas oceny radiologicznej.

W przypadkach jednostronnych dystrakcji zakończenie procesu jest wówczas gdy osiągniemy przemieszczenie bródki na stronę przeciwną , wyrównanie szpary ustnej , a kąt żuchwy osiągnie zbliżony poziom do strony przeciwnej. Nadkorekcja jest kluczowa  u pacjentów rosnących ponieważ część żuchwy podlegająca dystrakcji nie podlega tak aktywnemu wzrostowi jak strona przeciwna . 103,104,103

Powikłania podczas osteodystracji żuchwy związane są z montażem urządzenia jka poluzowanie pinów , infekcje wokół pinów lub elementów przechodzących przez skórę.

Problemy związane z tkankami miękkimi jak blizny przerostowe , infekcja tkanek lub powikłania związane z drogą dotarcia do kości jak przetoki ślinowe, porażenne nerwów. Powikłania związane z osteotomią ja porażenie – uszkodzenie nerwu trójdzielnego , uszkodzenie zawiązków zębów lub zębów , nieprawidłowa osteotomia. Problemy i powikłania podczas dystrakcji jak nieprawidłowy wektor dystrakcji lub brak zrost kostnego. Powikłania późne jak niewystarczająca dystrakcja lub nieprawidłowa pozycja odłamów.

 Stabilność leczenia przy pomocy osteogenezy dystrakcyjnej jest oceniana na około  6% zmniejszenia wymiaru na długość. W pierwszym roku dystrakcyjna żuchwa nie wykazuje znamiennego potencjału wzrostowego, natomiast w okresie ok 5 i 10 lat obserwowany jest znaczący wzrost.