Rozbudowa szczęki może przebiegać w kilku kierunkach . W wymiarze poprzecznym i w płaszczyźnie przedni tylnej .

Pacjenci kwalifikujący się do dystrakcji szczęki to pacjenci z deformacją porozszczepową szczęki , pacjenci z zespołami Crouzona , Aperta z hipoplazją środkowego piętra twarzy; pacjenci z wielowymiarową ciężką hypoplazją szczęki w klasie III szkieletowej ; pacjenci z ciężkimi zaburzeniami oddechowymi – bezdechami sennymi/nocnymi.

Powiększanie wymiaru poprzecznego nazywa się chirurgicznym wspomaganiem rozbudową szczęki ( SARPE, SARME) . Wykonywane jest w przypadkach zwężeń szczęki jako pojedyncza procedura, lub procedura przygotowująca do dalszego leczenia ortognatycznego. Jednym ze wskazań są zaburzenia oddychania w postaci bezdechów nocnych .

Dystrakcja w wymiarze przednio tylnym najczęściej wskazana jest w grupie pacjentów rozszczepowych lub pacjentów z połowiczym niedorozwojem twarzy. U tych pacjentów wykonuje się osteotomię typu Le Fort I z montażem urządzeń dystrakcyjnych . 65,108

U pacjentów z deformacjami środkowego pietra twarzy w postaci niedorozwoju jak w zespołowych kraniosynostozach ( zespół Aperta , Crouzona , Pfeiffera )wykonuje się dystrakcja na poziomie Le Fort III tak zwaną sub cranialną . Podczas tego typu leczenia następuje poprawa drożności dróg oddechowych , korekcja wytrzeszczu , korekta wady zgryzu i poprawa estetyki twarzy.

Zabiegi tedo typu wykonujesię w wieku 6-7 rok życia , w zależności od nasilenia wady i niekorzystnych objawów związanych z niedorozwojem twarzoczaszki.

Większość zabiegów włączona jest w wieloetapowy plan leczenia , obejmujący interwencje na sklepieniu czaszki i podstawie , żuchwie i w końcowym etapie na zgryzie pacjenta.